उंबरठ्यावर चिमणे पाऊल

पंखाची ही पहिली फडफड

उडून जाइल हेच पाखरू

उद्या कधीतरी फांदी सोडून

                       ज्युनिअर आणि सिनिअर केजी

करता-करता दरेक साली

निबंध-कविता ट्युशन-गोष्टी

हातांमधुनी गळेल रेती

काही तासांसाठी म्हणता

लंघून जाशील समुद्र सारे
आणि कोठल्या नव्या अंगणी

सजवशील तू अपुले घरटे

घरी दुपारी तुझी माउली

एकटीच मग राहील पाठी

मुक्या बाहुल्या सोफ़्यावरच्या

आठवणींची गातील गाणी

सुरेखा काळवीट

kavita 2

शुभचिन्हे

गगनाचे गर्द किनारे

मेघांनी दाटून सारे

झाकोळून येती भवती

स्मरणांचे तुझ्या पसारे

स्मरणांचे तुझ्या पसारे ,

 शुभचिन्हे शब्द सुरांची

गीतांच्या  हलक्या ओळी

ती मंद झुळुक वा-याची

शुभचिन्हे शब्द सुरांची

अन् दीप उजळत्या ज्योती

मन सांजावत जातांना

घन उतरून येती भवती

1. सुरेखा काळवीट

किती वेचले होतेस क्षणांचे मोती पदर भरून
आणि काही गोष्टी मनावर घेतल्या असशील कोरून....
बालपण जपलेले मनात - स्वतःचे, मग मुलाबाळांचे
जावळांचे गंध , स्पर्श अंगड्या-टोपड्यांचे
नंतर त्यांची वाट बघणं दारा-अंगणात उभं राहून......
कोणकोण भेटले वाटेत दूरचे-जवळचे
त्यांच्यासाठी झिजलीस, हासलीस, रडलीस
कधी कुणासाठी जीव आलाही असेल पिळवटून.....
सुख ओथंबून होते घरावर
आणि दुःखांच्या छाया येत्या-जात्या
सांजेच्या निरांजनात रोज काय काय आले असेल दाटून.....
स्तोत्रांच्या त्या लयदार ओळी,
पुस्तकांतले आवडीचे उतारे
लहानपणी भेंड्यांसाठी पाठ केलेली कवितांची कडवी
सारे हाताला येईलसे मनात ठेवले होतेस मांडून......
ओटीतले सारेच कसे सांडून आलीस वाटेत
चेह-यावरचं हासू, ओठांवरचे शब्द
आणि काळजातली मायादेखील
पुढे कोणी भेटणार असेल.......
पुढे.... पुढच्या जन्मी..
एखादी खुणेची अंगठी, एखादा तरी परवलीचा शब्द
आत ठेवला आहेस ना जपून ??

kavita 1

                मुक्ती

किती भिरभिर होती माझ्या सुखदुःखांची

अन् किती नात्यांचे  आवळलेले पाश

किती पायी बेड्या गतकाळाच्या होत्या

अन् पाठीवरती ओझे आठवणींचे

मी गुंतुन असता माझ्या माझ्याभवती

मज अवचित दिसली कितीतरी आयुष्ये

या कालौघाच्या अखंड काठावरती

ही गगनाला टेकत जाती शिखरे

अन् खोल तळाशी द-या किती भयकारी

या अगाध जगती जीव रजःकण माझा

अन् सारी नाती तकलादू धाग्यांची

मज झाले असले विराट दर्शन सखये

त्या पैलतीरीची ऐकू आली हाक

अन् क्षणार्धात मग तुटून पडले बंध

                                                                                                                                                                                                         

                                                        मी माझी उरले एकटीच विश्वात